skip to Main Content
+31 70 39 44 234     info@waterstudio.nl
Architecture, urban planning and research in, on and next to water

Het klimaat, vijftig jaar later: een min of meer hoopgevend bericht uit 2069

By

Loopt het wel zo mis met het klimaat als het lijkt? Wetenschapsredacteur Maarten Keulemans blikt terug vanuit het jaar 2069 – en ontdekt iets vreemds.

Het is achteraf misschien moeilijk voor te stellen, maar rond 2020 dachten veel mensen dat de wereld zou vergaan. Nieuwssites stonden vol onheilspellende berichten over het veranderende klimaat, in de boekwinkels lagen boeken met titels als Onze onbewoonbare planeet en op straat demonstreerden zelfs de schoolkinderen, met oogluikende toestemming van veel ouders en scholen.

Begrijpelijk ook wel. Vanaf ongeveer 1975 begonnen de broeikasgassen die de mens al sinds de 19de eeuw uitstoot steeds duidelijker door te werken in het systeem aarde. Plots trok de wereldtemperatuur aan, naar één volle graad warmer rond 2020. En overal begon men de gevolgen te merken. Smeltende ijsmassa’s aan de randen van Antarctica en Groenland, een vervaarlijk krimpende noordelijke poolkap – de noordelijke ijszee had in die dagen nog permanent ijs – en in de meer zuidelijke streken hittegolven, orkanen en bosbranden. Nog even, en ‘grote delen van de planeet raken onleefbaar’, zoals een in die dagen populaire activiste genaamd Marjan Minnesma stelde.

Intussen liep het klimaatbeleid vast. Waar het de internationale gemeenschap in de jaren tachtig van de vorige eeuw nog tamelijk soepel was gelukt ozonlaag afbrekende drijfgassen uit te bannen, bleek het tegengaan van broeikasgassen een paar bruggen te ver. ‘Bakken geld hebben we geïnvesteerd, maar de werkelijkheid is dat de CO2-uitstoot onverminderd voortgaat’, verzuchtte Oxford-hoogleraar Dieter Helm in 2018, ruim een kwart eeuw na het klimaatakkoord van Rio de Janeiro, ’s werelds eerste internationale klimaatverdrag.

Eind 2015 was er een sprankje hoop, toen 197 landen in Parijs in een allang weer vergeten klimaatakkoord beloofden de opwarming te beperken tot anderhalve graad, en echt, echt, écht onder de 2 graden te blijven. Maar binnen enkele jaren was die belofte alweer verwaterd. Haast geen land slaagde erin de uitstoot genoeg te matigen, in grote landen als Brazilië en de toenmalige Verenigde Staten kwamen leiders aan de macht die uit de afspraken stapten, en naties als China en India klaagden dat het Westen de miljarden aan klimaatsteun die het in Parijs had toegezegd maar niet leverde.

In Nederland gingen aanvankelijk nog stemmen op om voorop te lopen in het tegengaan van CO2. Totdat het kabinet Dijkhoff-I, onder druk van coalitiepartner Thierry Baudet, besloot de klimaatmaatregelen af te zwakken. ‘Het is niet mijn akkoord, ik ga het niet letterlijk uitvoeren’, had Dijkhoff begin 2019 al gezegd.

Zo betraden we de jaren 2020 in zak en as, terwijl de CO2-uitstoot maar bleef stijgen en de wereldtemperatuur record na record boekte. Op uw interface kunt u de filmpjes terugzien van wat er in dat decennium zoal gebeurde: de superhittegolven van 2023 en 2025, orkaan Nigel die Charleston verwoestte, orkaan Gavin die over het Witte Huis trok en natuurlijk de vele hittedoden tijdens de bedevaart in Mekka in 2027.

‘Het is, ik beloof het, erger dan je denkt’, schreef milieujournalist David Wallace-Wells in een essay dat in die dagen als een lopend vuurtje rondging over het datanet. ‘Als je ongerustheid over de opwarming van de aarde zich nog beperkt tot angst voor zeespiegelstijging, heb je niet half een idee van de verschrikkingen die mogelijk zijn.’

Terwijl wie goed luisterde, ook een ander geluid kon horen. ‘Over de gehele linie verloopt de energietransitie fantastisch en in voortdurende versnelling’, zei milieuwetenschapper Amory Lovins van het Rocky Mountain Institute opgetogen in een interview. Dat was nota bene in 2018, midden in de eerste ambtstermijn van president Donald Trump de Eerste.

Groene omslag

Zo waren er de micro-initiatieven.

Al ruim vóór 2020 begonnen steeds meer steden, provincies, bedrijven en regio’s hun eigen klimaatbeloften in te dienen, op informeel ingerichte websites zoals de Non-state actor zone for climate action (NAZCA) van de VN, de Under2 Coalition voor regio’s, het Global Covenant of Mayors voor stadsbesturen en de Carbon Neutrality Coalition voor landen. Toen de internationale klimaatafspraken instortten, waren het deze kleintjes die overbleven, met al hun plannen voor auto-arme binnensteden, zuinige straatlampen, innovatieve riolen, groene daken en duurzame bedrijfspanden.

En dat maakte uit. Ouderen herinneren zich misschien nog de spontane straatfeesten die uitbraken toen Utrecht als eerste grote Nederlandse stad klimaatneutraal werd, amper een week later gevolgd door Gelderland als eerste klimaatneutrale provincie. Of neem Donald Trump I, die in 2020 uit de internationale klimaatafspraken stapte. Achter zijn rug om ging de groene omslag gewoon door: staten als Californië, Connecticut en New Jersey deden hun eigen klimaatbeloften, in Indiana en Colorado besloten energiebedrijven uit eigener beweging kolencentrales vervroegd te sluiten en te vervangen door duizenden megawatt aan wind- en zonne-energie, en multinationals als Facebook en Pepsi namen maatregelen om geen molecuul broeikasgas meer aan de dampkring toe te voegen. In Californië riep toenmalig gouverneur Jerry Brown in 2018 zelfs doodleuk een eigen klimaattop bijeen: een soort inzamelingsactie, waar bedrijven en plaatselijke besturen publiekelijk hun klimaatbeloftes kwamen verkondigen.

Voor een belangrijk deel werd de lente aangeblazen door oude, economische wetten. Rond 2020 begonnen de prijzen van windturbines en vooral zonnepanelen sterk te dalen. De prijs van fossiele energie ging juist omhoog: het internationaal energieagentschap (IAE) had al in 2018 gewaarschuwd dat de vraag naar olie sterk zou stijgen, terwijl het oppompen ervan juist achterbleef. Nu fossiel eenmaal in de beklaagdenbank stond, waren er domweg minder investeerders die de immense langetermijninvesteringen in olieprojecten nog aandurfden.

Ook Koning Steenkool begon te wankelen. Historisch was bijvoorbeeld vrijdag de 21ste april 2017, toen Groot-Brittannië voor het eerst sinds het begin van de industriële revolutie een heel etmaal lang geen steenkolen verstookte. Dat markeerde de trend: steeds meer sluitende kolencentrales in westerse landen, industrieën die overschakelden op gas, jaar na jaar minder steenkool uit de mijn. ‘Overal ter wereld is kolen op weg naar de uitgang’, signaleerde een onafhankelijke analyse al in 2017.

Tegelijk waren er de innovaties. Achteraf is het vreemd om je voor te stellen, maar destijds waren zonnecellen nog stijve, zwarte panelen die men op het dak schroefde. Zoals iedereen weet die weleens een emmer zonnecelpasta bij de bouwmarkt heeft gekocht: vandaag is dat wel anders. Of neem de zonnestroom opwekkende metaalcoating waarmee tegenwoordig haast alle auto’s, treinen, rails, verkeersborden en vangrails zijn bewerkt, de zonnedakpannen op uw dak of de zonneramen waardoor u naar buiten kijkt. Rond 2020 was het allemaal nog in ontwikkeling.

Een stomende, grijze, aan olie en steenkool verslaafde wereld moet het zijn geweest. Grafeenbatterijen, lithium-air-accu’s en zelfs siliciumbatterijen had men nog niet, zodat men uit wind en zon opgewekte stroom niet eens kon opslaan. Schepen voeren nog op stookolie in plaats van op microkernreactors en stroomvoorzienende skoonboxen. En omdat er nog geen betrouwbaar Europees netwerk van hogesnelheidslijnen bestond en zelfs de hyperloop nog in ontwikkeling was, was men voor vervoer aangewezen op benzineauto’s en vliegtuigen op kerosine.

Ook de velden met metershoog, wuivend oliezaad en olifantsgras in Frankrijk en Duitsland bestonden nog niet; de Tweede Groene Revolutie moest immers nog beginnen. Begin jaren twintig was men er weliswaar in geslaagd om met genetische modificatie gewassen te maken zoals supersnel groeiend oliezaad, snelgroeiend tarwe en zoutwaterbestendige rijst, maar in Europa aarzelde men nog om ze toe te passen. Het is aan de overtuigingskracht van oud-eurocommissaris voor klimaatzaken Jesse Klaver te danken dat Europa eind jaren twintig eindelijk zijn knellende beperkingen op genetische manipulatie afzwakte en de biotechnologie omarmde. Met als gevolg een revolutie in biobrandstof en bioplastics in Europa, een voedingsrevolutie in Afrika en Azië, en in landen als Frankrijk en Duitsland programma’s waarbij de overheid vrijkomende akkers terugkocht om te laten verwilderen.

Ook de Grote Ontdiering hielp mee. Vanaf ongeveer 2025 werden vleesvervangers en kunstvlees zo smakelijk en goedkoop, dat het ontdieren voor het eerst oversloeg van een tamelijk select gezelschap idealisten (‘vegetariërs’, noemden die zich destijds) naar de massa. Met als gevolg: slinkende veestapels, nog meer vrije landbouwgrond, drastisch minder mest en minder broeikasgassen zoals methaan en lachgas.

Oosten

Maar de grote klapper kwam uit het oosten. Daar was vooral China al jaren de belangrijkste aanjager van de almaar groeiende mondiale uitstoot van broeikasgassen. Maar dat was voor de smogrampen van de jaren twintig en de grote stormvloed van Guangzhou (900 duizend doden) en die van Mumbai (1,1 miljoen doden). China en India reageerden met enorme programma’s voor versnelde aanleg van kerncentrales, reusachtige wind- en zonneparken en grote herbebossingsprojecten. Onder meer de megazonneparken van Zuid-China, herkenbaar vanuit de ruimte als reusachtige bloemen en pandaberen, zijn in deze periode ontstaan.

Vanaf ongeveer 2035 begonnen in Afrika en Azië bovendien de eerste tekenen zichtbaar te worden van de grote depopulatie. In 2020 dachten veel experts nog dat de bevolking van Afrika zou verdubbelen, tot zo’n 2,6 miljard inwoners in 2050. Maar ze hadden buiten Sigrid Kaag gerekend, de visionaire D66’er en oud-minister die na de kabinetten Dijkhoff-1 en -2 aantrad als speciaal VN-klimaatgezant voor Afrika. In haar memoires Hoe de vrouwen de wereld redden brengt Kaag in herinnering hoe ze het klimaat verbond met ontwikkelingshulp. Zo ging ze ertoe over om miljarden dollars klimaatgeld in te zetten voor toiletten in India, kookstellen en waterleidingen in Afrika en vrouwenscholen in arme landbouwgebieden.

Stuk voor stuk meesterzetten, weten we achteraf. Door de kookstellen en de waterleidingen hoefden vrouwen geen hout meer te sprokkelen en water te halen en hielden ze tijd over voor onderwijs en betaald werk. Bovendien bleven de bossen rondom dorpen gespaard, wat weer hielp tegen verwoestijning, erosie en het verval van biodiversiteit. Door de toiletten hoefden vrouwen niet meer alleen het veld in, met als gevolg minder verkrachtingen en ongewenste zwangerschappen, maar ook een schoner milieu.

Gecombineerd met de vrouwenscholen ontstond er in het zuiden zo voor het eerst een generatie geletterde, werkende vrouwen, met onmiddellijk positief effect op de welvaart en de volksgezondheid. Waarna prompt gebeurde wat er al eerder in Europa en de snel moderniserende landen in Azië was gebeurd. Het aantal kinderen per gezin slonk, omdat werkende vrouwen pas op latere leeftijd kinderen krijgen, minder tijd hebben, en hun kinderen niet meer nodig hebben als oudedagsvoorziening.

In Afrika viel het geboortecijfer naar beneden van 5 kinderen per gezin in 2020 naar minder dan 2 in 2050; in India ging het kindertal van 2,3 in 2020 naar 1,6 een generatie later. De groei was een krimp geworden. Sigrid Kaag had de ‘populatiebom’ ontmanteld.

En er waren verbeteringen die zo weinig fotogeniek waren dat ze helemaal niet opvielen. In de jaren twintig en dertig verving men de fluorkoolwaterstoffen uit airconditionings, een internationale afspraak die men al in 2016 had gemaakt: een besparing van 90 miljard ton broeikasgas, en uiteindelijk liefst een halve graad opwarming minder. In Azië gingen boeren hun rijstvelden beter draineren: de methaanuitstoot nam tot 70 procent af.

En zo verder. In Afrika en Zuid-Amerika omarmden steeds meer landen en gemeenschappen de kleine, gesloten kernreactoren die vanaf midden jaren dertig in opkomst waren. In de steden werkte men aan schonere en overdekte rioleringen, beter openbaar vervoer en fiets- en wandelvriendelijke binnensteden. In de bouw herontdekte men bamboe als bouwmateriaal, gebruikte men beton met een lagere kalkgraad en ging men het binnenklimaat van openbare gebouwen en bedrijfspanden automatisch reguleren. Op het platteland beplantten boeren hun veeakkers met bomen – ‘silvopastuur’ – en kale vlaktes met vocht vasthoudende gaobomen. Het waren stuk voor stuk maatregelen die niet eens per se waren bedoeld voor het klimaat, maar om de gezondheid te verbeteren, winst te maken of het leven te veraangenamen. Maar het bijeffect – miljarden tonnen broeikasgas minder – was natuurlijk mooi meegenomen.

Zo begon de uitstoot van broeikasgassen na 2031 alsnog te dalen, later dan gehoopt, maar in hoger tempo dan voorzien. Niet als gevolg van een groots, wereldomspannend masterplan, maar door een opeenstapeling van duizend-en-een lokale maatregelen, vernieuwingen en ontwikkelingen. In Afrika en India was de sleutel welvaartsgroei; in het autocratische China gaf de volksgezondheid de doorslag; in Amerika kwam de duurzaamheid pas goed van de grond toen staten en bedrijven er onderling om gingen concurreren.

Er was nooit één oplossing geweest voor het klimaatprobleem; het waren er talloze.

Te somber ingeschat

Natuurlijk, voor de opwarming van de aarde maakte het aanvankelijk weinig uit. Velen herinneren zich nog de eerste zomer zonder ijs op de Noordpool in 2042. De dramatische bekendmaking, een paar jaar later, dat de ondiepe delen van het Great Barrier Reef voorgoed verloren waren. De grote rendiersterftes van de jaren dertig, het opdrogen van de Californische en Franse wijnstreken – ja, ooit verbouwde men wijn in het Rhônegebied – en natuurlijk de evacuatie van historisch Venetië, vanaf 2047 definitief ongeschikt verklaard voor bewoning.

Maar zelfs hier schatte men, weten we nu, de zaak in 2020 te somber in. De prognoses van begin 21ste eeuw gingen vaak uit van het somberste scenario, omdat risico-analyses nu eenmaal altijd moeten uitgaan van het ergst denkbare. 6 graden opwarming in het jaar 2100! Wel 2,5 meter zeespiegel erbij! Maar in werkelijkheid gingen de meer realistische scenario’s ook toen al uit van een opwarming die zou oplopen tot zo’n 3 graden in het jaar 2100 en een zeespiegel die in dat jaar hooguit 63 centimeter hoger zou staan.

In werkelijkheid bleek het mee te vallen. Zo brachten de vulkaanuitbarstingen van de Sabancaya in Peru en de Ol Doinyo Lengai in Tanzania behalve veel leed ook tijdelijke verkoeling, en was de zon minder actief, met als gevolg dat de opwarming langzamer ging dan de klimaatmodellen voorzagen. Toen de magische grens van 2 graden opwarming werd overschreden, was dat niet tussen 2030 en 2040 zoals men begin 21ste eeuw nog vreesde, maar pas in het jaar 2063.

Er was nog iets dat men begin deze eeuw schromelijk onderschatte – namelijk, het aanpassingsvermogen van de mens. Want geconfronteerd met hittegolven, overstromingen, noodweer, bosbranden, oogstproblemen, een stijgende zeespiegel en zwellende rivieren bleef men niet stilzitten, maar bood men, vaak met boerenverstand, de veranderingen het hoofd.

In Bangladesh gingen boeren in overstromingsgevoelige gebieden in plaats van kippen eenden kweken, die blijven bij watersnood tenminste drijven. In India haalde men een duizenden jaren oude bouwtechniek van woestijnbewoners van stal: bouw onder in het huis een waterbassin, dat scheelt bij hittegolven wel 20 graden. In het Caribische gebied bouwde men golfbrekers voor de kust en stormbestendiger huizen, in Zuid-Amerika beschermde men de kust met brede mangrovebossen en kunstmatige koralen, in andere landen verbood men eenvoudigweg nog huizen te bouwen in laaggelegen kuststreken.

En in moderne landen als het onze paste men zich aan met ingenieursvernuft. Denk aan Schiphol in Zee, dat momenteel voor de kust wordt gebouwd op drijvend beton. Of aan de drijvende stad die de Nederlandse zeearchitect Koen Olthuis ontwierp, om de overlevenden van de watersnood van Miami te huisvesten.

Zo bouwend en innoverend en ploeterend bouwden we de wereld van 2069, het jaar waarin u dit leest. Volgens de meeste prognoses zal de temperatuur nog wat verder oplopen en glaciologen zijn bezorgd of de smelt van enkele cruciale gletsjers op Groenland en Antarctica nog wel te stoppen is. Maar nu steeds meer landen dankzij de enorme, lucratieve CO2-afvangprojecten die overal ter wereld zijn opgebloeid meer broeikasgassen aan de dampkring onttrekken dan ze erin stoppen, waarschuwen klimaatwetenschappers ook dat de temperatuur na 2100 weleens kan gaan dalen.

En zo komt het dat men afgelopen weekeinde de straat op ging, in de eerste klimaatmars sinds 2019, met borden als ‘Stop Global Cooling’ en ‘Red de planeet, ik krijg een kouwe reet!’ Vooral sinds de vorige winter zit de schrik er goed in. Voor het eerst sinds 2012 had Nederland een koudegolf, met alle gevolgen van dien: automobilisten wier stekker zat vastgevroren in de laadpaal, zonnepanelen die bedekt raakten onder de sneeuw, drijvende woonwijken met vorstschade.

Toeval natuurlijk, zo’n koudegolf, benadrukte premier Lotta Crok, ooit ’s werelds eerste ‘junior-fietsburgemeester’ en voorloper in de verduurzaming. Ook in ons warmere klimaat komen strenge winters nu eenmaal heel af en toe voor. Maar tegenstanders zijn geschrokken en verwijten haar de industrie de hand boven het hoofd te houden. Bedrijven als Tata Steel in IJmuiden en Dow Benelux in Terneuzen verdienen immers miljoenen aan de omzetting van hun CO2-uitstoot in kunststoffen en chemicaliën.

Ook elders begint de roep om maatregelen te klinken. Neem de hoogoplopende ruzie tussen Rusland en de CO2-afvangende golfstaten in het Midden-Oosten. Rusland, bezorgd dat zijn graanoogsten weer afnemen als het klimaat afkoelt, wil dat de golfstaten hun reusachtige CO2-afvanginstallaties uitschakelen. Maar de koolstofsjeiks willen er niets van weten: hun rijkdom berust immers op de handel in CO2-rechten. Grimmig werd de sfeer toen Saoedi-Arabië onlangs dreigde een zwavelzuurbom te laten ontploffen boven Rusland, die een afkoelende mist van zonlicht blokkerende druppeltjes in de stratosfeer zou verspreiden.

Ook in Amerika is het, twintig jaar na het uiteenvallen van de Verenigde Staten, weer onrustig. In een woedende livefeed herhaalde president Donald Trump III van de Verenigde Republikeinse Staten (VRS) vorige week zijn verwijt dat de Verenigde Democratische Staten (VDS) verantwoordelijk zijn voor de ‘klimaathysterie’ van destijds. ‘Straks vriest de Noordpoolroute voor de scheepvaart nog dicht’, aldus de president, die de VDS verdenkt van een samenzwering met China.

Het is anders gelopen dan men in 2020 verwachtte – simpelweg omdat de toekomst zich maar zelden goed laat vangen door de lijnen uit het verleden door te trekken. Het klimaat heeft de wereld drastisch veranderd, anders dan de klimaatsceptici van destijds verwachtten. Maar ook de pessimisten kregen ongelijk: ze onderschatten de flexibiliteit van de mens, onleefbaar of onbewoonbaar is de planeet niet geworden.

Hadden de mensen van twee generaties geleden dat maar geweten. Het had ze ongetwijfeld veel kopzorgen en frustraties bespaard.

Met speciale dank aan Tom Kram (ECN/PBL), Leo Meyer (Climate Contact Consultancy), Bart Strengers (PBL) en Detlev van Vuuren (PBL).

Verantwoording

Hoewel de hier geschetste toekomst uiteraard gefingeerd is, zijn veruit de meeste achterliggendecijfers, ontwikkelingen, namen, technieken en ideeën echt. Dit stuk is dan ook gebaseerd op tientallen studies, rapporten en artikelen en achtergrondgesprekken met experts. Omdat de meeste klimaatverhalen die tot ons komen uitgaan van de meest pessimistische voorstelling van zaken  – wat bij een risico-inschatting logisch is – richt dit stuk zich juist op de middenscenario’s, die misschien dichter bij de werkelijkheid liggen.

Dieter Helm deed zijn uitspraak in de Financial Times, Klaas Dijkhoff sprak tegen de Telegraaf, het citaat van David Wallace-Wells komt uit zijn essay The Uninhabitable Earth, en Amory Lovins deed zijn uitspraken tegen Clean Energy Wire. Ook de micro-initiatieven, prognoses voor de energiemarkt en zaken als de uitstootcijfers van China zijn echt.

De uitstoot- en klimaatscenario’s waarop dit stuk is gebaseerd zijn ontleend aan de laatste twee IPCC-rapporten. Veel toekomstscenario’s gaan uit van de hoogste prognose (onder kenners bekend als RCP 8.5), maar dat scenario is omstreden omdat het uitgaat van onbeperkt beschikbare fossiele brandstoffen en ongebreidelde uitstootgroei. In dit artikel gaan we uit van een combinatie: tot 2030 haast ongeremde CO2-toename, daarna versnelde matiging naar de middenscenario’s, als allerlei nieuwe technieken tegelijk in werking treden, en na 2060 in diverse landen zelfs negatieve emissies.

De natuurrampen in Charleston, Mekka, Washington, Guangzhou, Mumbai, Californië, het Rhônegebied, Alaska, de Dode Zee en Rio de Janeiro vormen reële dreigingen en zijn ontleend aan diverse analyses van onder meer de Wereldbank en herverzekeraar Swiss Re. De ijsvrije Noordpool rond 2040, het verval van kwetsbare ecosystemen en koralen en de mogelijk onomkeerbare smelt van enkele grote gletsjers zijn prognoses van het IPCC.

Ook de menselijke aanpassingen aan klimaatveranderingberusten op waarheid. De golfbrekers, bouwverboden aan de kust, mangrovebossen en kunstmatige koralen in het Caribische gebied zijn gebaseerd op het initiatief Tarea Vida van de Cubaanse overheid. In India loopt een project om oude woestijnbouwtechnieken te herintroduceren, de eenden in Bangladesh zijn een proefproject, en architect Koen Olthuis van Waterstudio.NL geldt als een van de grote namen in het bouwen op het water.

Dan de nieuwe energietechnieken. Zonnecelpasta en zonnestroom opwekkende metaalcoating zijn twee oude dromen, die in onder meer Californië, Boston, Australië en Groot-Brittannië worden verkend. Van de talloze nieuwe batterijontwerpen die momenteel worden ontwikkeld, horen de grafeenbatterij, de lithium-air-accu en de siliciumbatterij tot de meest kansrijke. Met het oog op de lengte achterwege gelaten is onder meer waterstof, dat met name in het vrachtvervoer beloftevol is, en toepassingen van kunstmatige intelligentie.

De skoonbox is zomaar een van de vele aardige duurzame ideeën van eigen bodem: voorzie schepen van een zeecontainer vol opgeladen accu’s zodat ze een deel van hun reis op stroom kunnen varen. De hyperloop is een soort buizenpost voor vracht- en personenvervoer die in onder meer Delft steeds serieuzer wordt uitgewerkt.

Veel landbouwexperts gaan er vanuit dat er echt een nieuwe Groene Revolutie nodig is om de wereldbevolking te voeden en klimaatverandering het hoofd te bieden. Zoutresistente rijst werd afgelopen zomer gepresenteerd in China. Reusachtig oliezaad, olifantsgras en tarwe bestaan nog niet; de technieken om gewassen versneld te laten groeien worden al wel getest in andere planten. Een grote revolutie in kunstvlees, gekweekt dierweefsel uit het lab, verwacht de industrie pas over zo’n tien jaar.

De opmars van kernenergie in Afrika, de komst van kleine gesloten kernreactoren en de uitbreiding van kernenergie in China en India worden voorzien door het internationaal atoomagentschap (IAEA). Onder meer Egypte, Ghana, Kenia, Marokko, Nigeria, Niger en Soedan hebben een formele aanvraag voor kerncentrales ingediend bij IAEA. Pandavormige zonneweides in China bestaan overigens al.

De veronderstelde daling van het kindertal in Afrika is onderwerp van verhit wetenschappelijk debat. Een overzicht in The Lancet constateerde vorig jaar dat de bestaande prognoses de bevolkingsgroei consequent overschatten. Vrouwenemancipatie wordt door veel sociologen en economen inderdaad gezien als de sleutel tot bevolkingsafname. De aanleg van toiletten, keukens en waterleidingen duikt in veel analyses op.

De populatiebom verwijst het zeer beroemde milieuboek The Population Bomb (1968) van Paul Ehrlich; de titel ‘Hoe de vrouwen de wereld redden’ is een insidegrapje: lang was het de werktitel waaronder ik dit stuk werd aangekondigd bij de bijlages van deze krant.

De opgesomde ‘niet fotogenieke’ technieken, zoals fluorkoolwaterstoffen, silvopastuur, schonere riolen, andere bouwmaterialen, schonere rijstvelden, autoluwe binnensteden en automatische gebouwen, zijn ontleend aan de zogeheten Drawdown-lijst, een overzicht van pragmatische klimaatmaatregelen die deels onafwendbaar zijn. Dat fluorkoolwaterstoffen een halve graad zou schelen, is een bekende schatting.

De methaanuitstoot van rijstvelden wordt veroorzaakt door zuurstofloze modderbacteriën. Door de velden beter door te spoelen, zijn er daarvan minder, wat betere oogsten geeft en tot 2050 naar schatting zo’n 12 gigaton aan CO2-equivalenten aan broeikasuitstoot minder. Andere maatregelen zijn: betere bemesting, andere rijstrassen, minder bodemverstoring.

Donald Trump heeft een zoon én een kleinzoon genaamd Donald. Lotta Crok, dochter van klimaatpublicist Marcel Crok, werd in Amsterdam vorige zomer echt ’s werelds eerste junior-fietsburgemeester.

Click here to read the pdf

Clich here to read the article on the source website

Floating Miami mansion propped up on hydraulic stilts that can withstand 155mph hurricanes and turns rain into drinking water goes on market for $5.5m

By Connor Boyd
Dailymail.com
Photo credits: Craig Denis

 

  • The Arkup #1 was designed by Dutch firm Waterstudio.NL and features four bedrooms, each with an en-suite
  • Hydraulic stilts can be deployed to depth of 20ft to stabilize dwelling or lift it above water line to avoid waves
  • Rainwater is collected from the roof and purified for drinking, while solar panels power the electronics inside 

The finishing touches have been put on a floating mansion that can withstand rising sea levels and Category Four hurricanes of up to 155mph after years of development.

The Arkup #1 was designed by Dutch architecture firm Waterstudio.NL and will cost a whopping $5.5 million to own.

The property – propped up on hydraulic stilts – measures 75ft-long comprising 4,350sq ft of open-plan space including a lounge, dining area, kitchen and bathroom. Upstairs, there are a total of four bedrooms, each with an en-suite bathroom.

This contemporary floating home in Miami – that can withstand rising sea levels and Category 4 hurricanes of up to 155mph- is on the market for a cool $5.5million

The Arkup #1 – as it’s called – was designed by Dutch architecture firm Waterstudio.NL who say the home is a fusion of cutting edge technology and luxury. It boasts a spacious living area which invites natural lighting to pour in through its many windows

The property measures 75ft-long comprising 4,350sq ft of floorspace. Its hydraulic structure means you’re guaranteed a good night’s sleep, regardless of how choppy the water is outside

You can relax in its king-sized freestanding bathtub which overlooks the palm trees and sparkling waters of Miami

The hydraulic stilts can be deployed to a depth of 20 ft to stabilize the dwelling or lift it above the water line to avoid waves and reduce hull maintenance. The mansion comes with an outdoor area perfect for catching a tan and hosting parties

The stilts can be deployed to a depth of 20ft (6m) to stabilize the dwelling or lift it above the water line to avoid waves and reduce hull maintenance. There’s a lot of other tech installed in the Arkup #1 too, including a solar panel array and up to 1,000 kWh battery bank that Arkup says is sufficient to power it off-the-grid. Rainwater is collected from the roof and purified for drinking, and solar panels are used to power the internet, TV and radio.

There’s a lot of other tech installed in the Arkup #1 too, including a solar panel array and up to 1,000 kWh battery bank that Arkup says is sufficient to power it off-the-grid

Rainwater is collected from the roof and purified for drinking, and the solar panels power the internet, TV and electric cookers

The inside features an open-plan ground floor layout that looks out onto the spacious balcony area. It also features a lounge, dining area, kitchen, and a bathroom. Upstairs, there are a total of four bedrooms, each with an en-suite bathroom

The model is currently for sale in Miami and Arkup says it plans to build three more in the next 12 months.

The home is propelled by a pair of 100 kW (134 hp) electric azimuth thrusters, allowing it to reach 7 knots. The Arkup #1 is fronted by a slide-out deck area, and generous glazing. The model is currently for sale in Miami and Arkup says it plans to build three more in the next 12 months. The firm is also looking into the possibility of developing eco-resorts in the Middle East, Asia and the Caribbean.

Click here for the website

Click here for the pdf

UNE MAISON FLOTTANTE QUI RÉSISTE AUX OURAGANS

By 
Les Cles de demain

Ces maisons peuvent supporter des vents allant jusqu’à 410 km/heure et la montée des eaux.

© Arkup

L’architecte Koen Olthuis et la start-up immobilière Arkup ont dévoilé les plans d’une série d’habitations flottantes au salon nautique international de Fort Lauderdale. Ces structures flottantes ont été conçues pour supporter non seulement la montée des eaux, mais également les vents violents jusqu’à 410 km/heure associés aux cyclones de catégorie 4, rapporte Digital Trends.

Un système hydraulique permet à la maison de se rehausser de plus de 6 mètres en cas de montée des eaux. De plus, une série de panneaux solaires sur le toit permet à chacune de ces maisons flottantes de fonctionner complètement en dehors du réseau électrique en cas de coupure de courant causée par une catastrophe climatique. Ces péniches aménagées intégrent également un système de collecte et de filtration des eaux de pluie, leur permettant de répondre aux besoins de base en matière de ressources en eau douce.

Arkup a inauguré ses premières résidences flottantes lors du salon nautique de Miami en 2019. Un emplacement idéal pour présenter les structures car Miami pourrait être durement touchée par le changement climatique. Selon les scientifiques, la ville pourrait être au moins partiellement submergée d’ici 2100.

Les premiers logements d’Arkup ne seront probablement pas une option pour la plupart des gens, en particulier avec un prix pouvant atteindre les 5,2 millions d’euros. Ce prix se justifie néanmoins par une surface impressionnante de près de 400 mètres carrés. Le design de ces maisons peut également être personnalisé selon les goûts du propriétaire, avec un maximum de quatre chambres et quatre salles de bains et demi. Elles peuvent être installées à terre, ancrées par des plots hydrauliques, ou mises à l’eau. Avec ce premier modèle à son actif, Arkup envisage de créer des structures plus petites, d’une superficie d’environ 150 mètres carrés et dont le prix sera bien évidemment inférieur.

Click here to read the article in pdf

Click here to go to the website

Water: The next Frontier

By Erik Bojnansky
BT Senior writer

For a view million, you can ride out the rising seas in style

To read the article in pdf click here.

 

Waterstudio in Globe+, The Asahi Shimbun Newspaper

By Hiroyuki Ota
The Asahi Shimbun Newspaper

Koen Olthuis, the president of the design office “Waterstudio” in the suburbs of The Hague, aims for more aggressive business development of “water living”.

The company has designed about 250 water residential houses, including the residence of the schoonschip so far. But Olthuis’ s ambition is magnificent. “The majority of the major cities are in the delta area of the coast and are being overcrowded in addition to the crisis of the sea level rise. And to overcoming this deadlock, it is the best way to make the whole new floating city on the water in the coastal part of the city. It is enough to be able to do with existing technology. ”

Olthuis has been trying to make water floating constructions in Maldives ,Miami, and so on along with the developer Dutch Docklands who founded and invested by themselves. Although it was often hindered by the regulation barriers of governments and municipalities, the wind direction has changed. “If the sea level continues to rise, the administration will be forced to raise a heavy back to make rules for maritime structures.”

Currently, Waterstudio, with 16 European companies, aims to accumulate know-how necessary to create a large-scale floating island on the sea, with the financial support of the European Community “space @ sea Space”project. The plan is supposed to create a city floating in the North Sea.

Click here for the website of the article

Click here for the article in pdf

Arkup’s incredible floating home is finally complete… and it’ll cost you $5.5 million

By Adam Williams
New Atlas
Photo credits: Craig Denis

 

The Arkup #1 is rated to withstand Hurricane winds of up to 155 mph (250 km/h)(Credit: Arkup)

 

You could be forgiven for thinking that Arkup’s ambitious concept for a floating home would never be realized, but it has indeed been built and is now for sale for a cool US$5.5 million. Boasting solar power, stabilizing hydraulic stilts, and its own engines, the first model was recently unveiled during the Miami Yacht Show.

The Arkup #1, as it’s officially called, is a 75 ft (22.9 m)-long two-story ultra-luxury houseboat comprising 4,350 sq ft (404 sq m) of floorspace. It was designed by Dutch architecture firm Waterstudio.NL and the model pictured was furnished by Brazil’s Artefacto.

Its most interesting feature compared to other floating homes we’ve seen is its hydraulic stilts. These can be deployed to a depth of 20 ft (6 m) to stabilize the dwelling or lift it above the water line to avoid waves and reduce hull maintenance. The firm also says that it’s rated to withstand Category 4 Hurricane winds of up to 155 mph (250 km/h).

There’s a lot of other tech installed in the Arkup #1 too, including a 36 kW solar panel array and up to 1,000 kWh battery bank that Arkup says is sufficient to power it off-the-grid. Rainwater is collected from the roof and purified for drinking, and a bunch of communication systems are used for the internet, TV and radio. The home is propelled by a pair of 100 kW (134 hp) electric azimuth thrusters, allowing it to reach 7 knots.

The Arkup #1 is fronted by a slide-out deck area, and generous glazing. The model shown features an open-plan ground floor layout with lounge, dining area, kitchen, and a bathroom. Upstairs, there are a total of four bedrooms, each with an en-suite bathroom.

The model pictured is for sale in Miami and Arkup tells us it plans to build three more in the next 12 months. The firm is also looking into the possibility of developing eco-resorts in the Middle East, Asia and the Caribbean.

Click here to view the article on the source website

Click here for the pdf

Stormbestendige watervilla: Nederlander bouwt stad van de toekomst

By Frederique Dormaar
RTL Nieuws
Photo credits: Waterstudio

Net als olieplatformen in de Noordzee kan deze watervilla zich uit het water opduwen.

Het Nederlandse architectenbureau Waterstudio.nl heeft een luxe waterwoning gebouwd, die zich tijdens een orkaan boven de golven uit kan drukken. Dit ontwerp is pas het begin, want er wordt hard gewerkt aan de stad van de toekomst waar woontorens, parkeergarages en parken allemaal drijvend zullen zijn.

Architect Koen Olthuis is net terug uit Miami. Daar is zijn nieuwste project gepresenteerd: een orkaanbestendige watervilla. “De eerste ter wereld”, volgens Olthuis. Bij een hevige storm kan de waterwoning zichzelf wel zes meter uit het water duwen.

Meters boven zee

Bij een traditionele woning op het water slaan golven tegen het huis aan tijdens een orkaan. “En de wind kan er niet omheen”, legt Olthuis uit. Die problemen zijn opgelost wanneer de waterwoning, via palen op de zeebodem, uit het water wordt gedrukt. “Golven slaan dan niet meer tegen de woning en de wind kan er onderdoor.”

De watervilla is gebaseerd op Nederlandse offshoretechniek. Olieplatformen in de Noordzee kunnen zich ook uit de zee duwen als er een storm opsteekt, vertelt Olthuis. Die techniek heeft Waterstudio.nl, dat Olthuis samen met zijn compagnon vijftien jaar geleden heeft opgericht, in zijn nieuwste waterwoning toegepast.

Deze villa kan zichzelf uit het water duwen.

Maquette van een woontoren

Nederland loopt van oudsher mijlenver voor als het gaat om bouwen in en op het water en Olthuis en zijn collega’s maken steeds opnieuw gebruik van die kennis. “Het is net een snoepwinkel”, zegt de architect, die via moederskant uit een scheepsbouwer-familie komt en via zijn vader ingenieursbloed heeft.

De stormbestendige watervilla is met een prijs van 5,5 miljoen euro alleen beschikbaar voor de ‘happy few’, maar er wordt gewerkt aan gangbaardere varianten. “Deze techniek biedt enorme kansen. Je kunt wel 50 ton uit het water duwen. We nu zijn bezig met een drijvende toren van acht lagen. Ik heb de maquette voor me staan.”

Drijvende parkeergarage leasen

Maar de ambities van Olthuis en zijn bureau reiken verder dan dat. Stadions, parkeergarages, studentenflats en zelfs complete parken zouden allemaal drijvend moeten worden. Steden zouden zo veel flexibeler worden, is de gedachte.

Nu zijn steden statisch, legt hij uit. Wegen en bebouwing liggen vast. Je kunt daar moeilijk iets aan veranderen, zegt Olthuis. “Op het water ben je veel flexibeler. Je legt studentenwoningen neer, of een stadion, en je kunt ze weghalen wanneer je wilt.” Je zou ook naar een systeem kunnen gaan waarbij stadions of parkeergarages te leasen zijn, filosofeert hij.

Praten met overheden

Tokyo, Singapore, New York en Hong Kong. Steden die water nu als bedreiging zien, zouden het meer als een kans moeten beschouwen. Dat geldt ook voor Miami, waar de orkaanbestendige watervilla van Nederlandse makelij ligt. Door de sponsachtige ondergrond kan Miami geen dijken kan bouwen, dus moet de stad het waterprobleem op een andere manier oplossen.

Daarom praat Olthuis veel met overheden. “We zijn eigenlijk ook een consultancybureau. We onderzoeken en ontwerpen”, zegt hij. Er zijn maar weinig architecten die zich hebben gespecialiseerd in bouwen op het water. Olthuis: “Als er wereldwijd iets moet gebeuren op gebied van bouwen op water, dan komen ze al snel bij ons.”

Click here to read the article as pfs

Click here for the website of the article

A $6 million floating home that can withstand Category 4 hurricanes is now a reality. Take a look inside

By Aria Bendix
Business Insider
Photo credits: Craig Denis

  • After years of development, the housing startup Arkup has debuted a floating home that can withstand rising sea levels and Category 4 hurricanes.
  • The home contains a hydraulic system that lifts it above water and anchors it during heavy winds.
  • Arkup envisions a future where entire communities in Miami and other major cities are designed to float.

Foto: Arkup Arkup’s first floating home debuted in February.

When the housing startup Arkup revealed its plan to build a floating, hurricane-proof yacht in 2017, South Florida had just witnessed the devastating effects of Hurricane Irma, a Category 4 storm that destroyed hundreds of residences.

The company’s models were designed to weather a storm of that magnitude, but it would be another two years before they became a reality.

In February, Arkup debuted its first floating residence at a yacht show in Miami. Climatologists have pointed to the city as one of the areas most vulnerable to climate change.

The price tag for a fully furnished residence is steep – just under $6 million – but Arkup has plans to deliver smaller, more affordable units down the line. The company is accepting offers on its first model, as well as future models that have yet to be built.

For now, the yacht’s solar-powered roofs and hydraulic anchoring system come at a high cost. Its sleek designs also cater to luxury clients who often prefer to live on or near the water.

Take a look inside Arkup’s first floating home.

As a longtime Miami resident, Arkup cofounder Arnaud Luguet noticed that local authorities were struggling to prepare for the effects of climate change.

Foto: The units are just as mobile as a typical yacht.sourceArkup

Luguet saw floating homes as a way to make communities more resilient. He teamed up with Nicolas Derouin, an executive who shared his passion for the ocean and renewable energy, to create Arkup in 2016.

“We wanted to provide the next generation of floating homes or house boats that would be self-sufficient, sustainable, and also mobile,” Derouin told Business Insider.


Arkup’s model was inspired by floating houseboats in the Netherlands, where it’s common to live on the water.

Foto: The interior was designed by the home-furnishing company Artefacto.sourceArkup

Luguet and Derouin partnered with the Netherlands-based architecture firm Waterstudio, which specializes in designing floating homes.

Both Arkup and Waterstudio envision a future in which entireneighborhoods are built on the water in major cities such as New York and Miami.


Arkup’s first-ever model can be built on either land or water.

Foto: Waterstudio sees water as an asset, not a challenge, to new construction.sourceArkup

At 4,350 square feet, the home contains a customizable layout of four bedrooms and four-and-a-half bathrooms. It’s also mobile, so it can be driven to new locations.

Hydraulic studs anchor the yacht in place so it can withstand winds of up to 155 mph.

Foto: The residences provide 360-degree views of the water.sourceArkup

The wind speed of a Category 4 hurricane ranges from 130 to 156 mph.

Although the home is designed to bob with the water during a storm, Derouin said the studs help stabilize the structure to prevent motion sickness among residents.

“We wanted [residents] to be as safe and comfortable in the house as they would be on land,” he said.


The yacht’s jack-up system allows the vessel to be lifted up to 20 feet above water.

Foto: Derouin said storm surge poses a greater danger to homes than heavy winds.sourceArkup

Scientists predict the US could see nearly 6 feet of sea-level rise by the end of the century under the most extreme climate conditions. Arkup’s homes would clear these water levels, Derouin told Business Insider.


Residents can disconnect from sewage lines thanks to a system that collects, stores, and purifies rainwater.

Foto: Residents of an Arkup home can live off-grid.sourceArkup

The homes also have zero emissions and are powered by rooftop solar panels.


Derouin said Arkup’s next venture is to build floating communities and resorts.

Foto: Miami could see nearly 6 feet of sea-level rise by 2100.sourceArkup

The company hopes to use modular construction to build multiple units on the water. Derouin said Arkup has been in talks with private-island owners about developing floating communities.

The company is also interested in creating more affordable models, such as a floating complex of student homes. Derouin said Arkup is looking into building a “ranch” of smaller yachts that are each about 1,600 square feet. By building smaller, he said, Arkup can reduce its price tag.

Click here to read the article on website

Click here to read the article as pdf

Arquitectura flotante ante el aumento de los niveles del mar

By NBC4

Algunas casas flotantes ya existen en un vecindario de Amsterdam.

El aumento del nivel del mar amenaza a las ciudades costeras de todo el mundo por lo que algunos arquitectos y planificadores urbanos están buscando edificios flotantes y anfibios como una forma de adaptación, informó NBC News.

Pueden flotar en las costas o alternar entre flotar y descansar sobre suelo sólido. Waterstudio, una firma de arquitectura del suroeste de los Países Bajos, diseñó nueve casas flotantes que se asemejan a grandes casas flotantes para la ciudad de Zeewolde.

Otro conjunto de viviendas flotantes Waterstudio en Ámsterdam se unirá a un complejo de viviendas flotantes, con restaurante y jardines, que se inaugurará en 2020.

“Fundamentalmente es para la mitigación de inundaciones, pero en nuestro tiempo de cambio climático donde el nivel del mar está aumentando y los fenómenos meteorológicos se vuelven más severos, esta es también una excelente estrategia de adaptación”, dijo Elizabeth English, profesora asociada de la Universidad de Waterloo. Arquitectura en Ontario, Canadá, sobre arquitectura flotante.

Click here for the full article on the website

Click here for the article in pdf

Back To Top
×Close search
Search